من که در شارلوت، کارولینای شمالی، با فرهنگ ایرانی بزرگ شدم، کشش عمیقی برای ارتباط با میراث و فرهنگم احساس کردم. می‌دانستم بهترین راه برای انجام این کار از طریق اجتماع است، بنابراین خودم را در گردهمایی‌ها و رویدادهای محلی ایرانی غرق کردم. در طول مسیر، با افرادی آشنا شدم که اشتیاق من به فرهنگمان و رویای افتتاح یک کافه ایرانی را داشتند. با توجه به اینکه عملاً هیچ رستوران یا کافه ایرانی در منطقه وجود نداشت، فرصتی را دیدم، نه فقط برای پر کردن یک خلأ، بلکه برای ایجاد یک مکان گردهمایی که در آن جامعه ما بتواند شکوفا شود و دیگران بتوانند گرمای مهمان‌نوازی ایرانی را کشف کنند. کافه سایرس نتیجه این دیدگاه است: فضایی که در آن سنت با جامعه، یک شیرینی در یک زمان، تلاقی می‌کند.